"ไม่อยากไปโรงเรียน!!" พอล: หม่าม้า วันนี้พอลไม่อยากไปโรงเรียนเลย จริงๆนะ ไม่ไปนะ พอลไม่ชอบไปโรงเรียน หม่าม้า: แล้วถ้าวันนี้ไม่ชอบไป พรุ่งนี้พอลจะชอบไปเหรอลูก? พอล: พรุ่งนี้ไปก็ได้ แต่วันนี้ไม่ไป พอลจะไม่ไปโรงเรียน หม่าม้า: ไม่ได้ลูก พอลมีหน้าที่ต้องไปเรียนรู้สิ่งใหม่ๆที่โรงเรียนทุกๆวัน พอลก็จะได้เก่งขึ้น เก่งขึ้นไง พอล: พอลไม่ชอบโรงเรียน!! (เข้าห้อง ปิดประตู ร้องไห้ดังมาก) หม่าม้า: (เป็นห่วงมาก รู้จากที่พอลเล่าให้ฟังว่า มีเพื่อนแกล้งและครูไม่เข้าใจ แต่ต้องให้เวลาเค้าปลดปล่อยอารมณ์เสียใจโดยลำพัง สักพักนึงก่อน... สงสารจับใจเลย...) พอล: (เดินออกจากห้องมานั่งร้องไห้ต่อที่โซฟา) หม่าม้า: (เดินเข้าไปกอด เงียบๆ ไม่พูดอะไร สักพัก)..... หม่าม้ารู้ว่าพอลเสียใจ ไม่เป็นไรนะลูก หม่าม้าต้มโจ๊กเสร็จแล้ว เราไปนั่งกินโจ๊กกันเนอะ... พอล: (สะอื้นแล้วปาดน้ำตา..) มีแอ๊ปเปิ้ลไม๊? พอลอยากกิน หม่าม้า: มีสิ เดี๋ยวพอลไปนั่งก่อนนะ หม่าม้าจะเอามาให้ พอล: (อาการดีขึ้นมาก กินโจ๊กอย่างอร่อย สักพัก) .... หม่าม้า: พอล หม่าม้ามีนิทานจะเล่าให้ฟัง พอลกินไปฟังไปนะ พอล: ได้ๆ หม่าม้าเล่าเลย หม่าม้า: มีเด็กคนนึงนะ กลัวหมาบ้า กลัวมากจนไม่กล้าเดินผ่านเลย เวลาเห็นหมาบ้าก็ต้องวิ่งหนีทุกครั้ง หมาบ้าเห็นว่าเด็กคนนี้กลัว มันก็จะรอให้เด็กคนนี้เดินมาแล้วก็หลอกให้ตกใจ เด็กก็ร้องไห้ วิ่งหนีไปทุกครั้ง หมาบ้ารู้สึกดีใจ ที่มีอำนาจ ทำให้เด็กกลัวได้ มันก็มีความสุขทุกครั้งที่ได้แกล้งเด็ก แต่เด็กกลับทุกข์ใจ ไม่มีความสุขทุกครั้งที่ต้องออกจากบ้าน แม่ของเด็กเลยเข้าไปคุยกับเด็ก "แม่รู้ว่าลูกกลัวหมาบ้า แต่จำไว้นะ ลูกมีเลือดนักสู้ของแม่ครึ่งหนึ่งในตัวลูก แม่มั่นใจว่า ลูกจะกล้าหาญ ในเวลาที่ต้องเจอกับหมาบ้า ให้ลูกจ้องตามัน แล้วบอกมันว่า ฉันไม่กลัวแกหรอก!!" ลองทำดูนะลูก เชื่อแม่สักครั้งนะ ในวันต่อมา หมาบ้าที่คอยจะแกล้งเด็ก พยายามเดินเข้าไปหาเด็กคนนั้น แต่คราวนี้แปลกไป เด็กไม่วิ่งหนีอย่างทุกครั้ง แต่เด็กจ้องตามัน ไม่แสดงความกลัวออกมาอย่างทุกครั้ง หมาบ้าเลยกลัว และวิ่งหนีไปในที่สุด ตั้งแต่นั้นมา หมาบ้าก็ไม่กล้าออกมาแกล้งเด็กอีก พอล: (น้ำตาซึม) พอลมีเลือดนักสู้ของหม่าม้าจริงๆเหรอ? หม่าม้า: (ลูบหัว..) จริงครับ.. พอลมีเลือดนักสู้ทั้งของหม่ามี๊และหม่าม้า อยู่ในตัวพอลครึ่งหนึ่งเลยนะ พอลไม่รู้หรอกว่าเราสองคนต้องสู้กันมาขนาดไหน กว่าจะมาถึงวันนี้ เราผ่านอะไรมาตั้งมากมาย สิ่งต่างๆที่เข้ามา เป็นบทเรียนให้เราเข้มแข็งขึ้นไปเรื่อยๆ เราเปลี่ยนหมาบ้าไม่ได้ เพราะมันบ้า แต่เราเปลี่ยนตัวเองได้ ถ้าเรากลัว เรายอมให้มันมาควบคุมเราได้ เราก็ต้องยอมมันตลอดไป ที่หมามันบ้า เพราะมันไม่มีความสุขในชีวิต มันเลยทนไม่ได้ที่เห็นคนอื่นมีความสุข คนแบบหมาบ้า มีอยู่เยอะมาก พอลโตขึ้นพอลจะรู้ว่า เราหนีคนพวกนี้ไม่พ้นหรอก เราต้องมีวิธีที่ดีในการรับมือกับมัน พอลเข้าใจที่หม่าม้าพูดไม๊ลูก? พอล: พอลเข้าใจที่หม่าม้าพูด... (เดินมากอด).. ขอบคุณครับที่สอนพอล หม่าม้า: ส่วนเรื่องที่โรงเรียน หม่าม้าจะคุยกับคุณครูตอนหลังเลิกเรียนนะลูก แต่ตอนนี้พอลต้องไปโรงเรียนก่อนนะ พอล: โอเค... หม่าม้า: ดีมากลูก เด็กดีของหม่าม้า 😘 พ่อแม่ไม่สามารถโอบอุ้ม ปกป้องลูกได้ตลอดไป แต่การสอนให้ลูกลุกขึ้นเผชิญหน้ากับปัญหา แก้ไขมันด้วยตัวเอง จะสร้างให้เขามีความภูมิใจในตัวเอง การแสดงให้เห็นว่า เรายังอยู่กับเขาในวันที่เขาต้องการการปลอบใจ สิ่งนี้จึงเป็นสิ่งสำคัญที่สุด "มีไหล่ให้เธอพิง มีมือคอยซับน้ำตา" รักและจะอยู่ข้างๆลูก ตลอดไป ❤ ................ ป.ล 1. หากตามใจลูก ให้หยุดเรียน คงจะไม่ได้ปรับความเข้าใจกับลูกแบบนี้ และลูกก็จะไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย นอกจากการอาละวาด ร้องไห้ แล้วได้หยุดเรียน ป.ล 2. การให้เวลาส่วนตัว ให้ลูกได้ระบายสิ่งต่างๆที่อยู่ในใจ แม้ว่ามันจะดูเหมือนใจร้าย ใจแข็งเกินไป แต่คนทุกคนก็ต้องการพื้นที่ส่วนตัว เวลาส่วนตัว ไม่วันใดก็วันหนึ่ง ป.ล 3. รูปประกอบเรื่อง คือ ร้องไห้ที่ลูกโป่งในมือลอยหายไป ตอนนั้น 4 ขวบครับ cr.หม่าม้าน้องพอล

https://timeline.line.me/post/_dcjFYqsBlQeDU-lOizw7XrDxv2URk-1VyiQGBhk/1154331029601017493